Tekenen

....onkruidmannetjes zullen altijd opduiken in mijn werk,net als onkruid. ook de lijn zal de boventoon blijven voeren.het is de verwevenheid van mijn zijn en het leven buiten. meer een dagboek dan een neerslag. ik trek lijnen naar buiten in een poging alles te snappen. de chronologische lijn is een vaststaande, maar ook een dynamische. de tijd gaat door, er was iets en er zal altijd iets komen, zo ook onkruid, zo ook leven..... jeanne 2004

 

 

 

Als kind leerde Opa mij het fornuis
uit de keuken te tekenen.
In perspektief vond Opa!
Mijn moeder leerde me de kleuren
en mijn vader kocht een kistje
japanse inkt voor me
en een mapje prenten van bomen.
Mijn grote passie, tekenen.
Daarmee kan ik mijn verstand
op een zijspoor zetten
en me overgeven aan de vormen
en de lijnen die ik zie opdagen.
Het etsen is er bij gekomen
en geeft me de ambachtelijke struktuur,
waardoor het vertragen gelegitimeerd is...
Hiermee bedoel ik dat je in fasen
je ets op papier krijgt
waardoor je tussendoor kan evalueren
en vernieuwen.

Ik teken nog steeds dat wat buiten mij is,
de dieren, de huizen, de roestige draad,
de nichtjes, de hoofddoek, putdeksel en bomen.
Maar daar door heen speelt de emotie,
de pijn, maar ook het vinden,
het verwonderd zijn, het tevreden zijn.

Tekenen is spelen met een krijtje, een potlood, een houtskool.

Als ik teken ben ik aan het dansen, of aan het muziek maken.
Ik voel geen moeten, geen presteren.

Soms wordt het iets anders dan gedacht.Nou ja.